ห่มโลก / Blanket Earth

บนโต๊ะทำงานมีของสำคัญและของที่มีคุณค่าทางจิตใจ

เป็นของที่ได้มาจากคนอื่นบ้าง หามาเองบ้าง

ต้องมีสมุดเขียน ปากกา ดินสอทื่อ ๆไว้เขียนบทกวี

เขียนบทกวีหลายประเภท บางครั้งก็ผสมสองสามประเภทไว้ด้วยกัน

เช่นเดียวกับต้นไม้ดอกไม้ในสวน

สีหลักในสวนคือสีขาวที่มองเห็นได้ในแสงกลางคืน

รวมถึงสีอื่น ๆ ที่ถูกเจือจางด้วยสึขาวด้วย เช่นชมพูซีด เหลืองซีด

แม่เคยบอกว่า เฟื่องฟ้าดอกขาวเหมือนผ้าลูกไม้

จึงถูกนำมาไว้ในสวนนี้

เห็นทีไรก็นึกถึงชายกระโปรงผ้าลูกไม้จากภาพตอนเด็ก ๆ

สีชมพูซีดเกือบขาวของกุหลาบอังกฤษ "โรซาลิน"

กุหลาบอังกฤษ "ชารีฟา อัสมา" สีชมพูอมส้ม เมื่อบานเต็มที่ในอากาศร้อนชิ้นจัด

ก็กลายเป็นสีขาว

กุหลาบทั้งข้างบนและข้างล่างก็เป็นสีส้มซีดจางและเหลืองจางจนเกือบขาว

สีขาวที่โปรดปราน ระบายอยู่บนดอกยี่เข่ง

ดอกไม้กลีบย่นที่มีเกสรฟูสีเหลือง

เมื่อดอกเฟื่องฟ้าขาวเหมือนผ้าลูกไม้

ดอกยี่เข่งก็เหมือนผ้าป่านเนื้อบางที่ถูกอัดกลีบ

ดอกตูมของยี่เข่งเป็นสีเขียวอมขาว

ในสวนนี้มีสีอื่น ๆ แตะแต้ม พวกเธอโดดเด่นอยู่ท่ามกลางสีขาว

และทำให้สีขาวโดดเด่น

ช่อพยับหมอกสีฟ้าย้อยลงมาดูอ่อนโยนยิ่ง

แต่ก็เห็นกับตาว่ามีบางคนโยงใยช่อดอกให้ตั้งตรงด้วยเส้นเอ็นนับไม่ถ้วน

เห็นทีไรทำให้นึกถึงหุ่นเชิดทุกที

ถีงการจัดสวนจะเป็นการฝืนธรรมชาติ เช่นนำต้นไม้ที่ไม่เคยขึ้นด้วยกันมาอยู่ด้วยกัน

แต่ถึงอย่างไรก็ต้องชอบสภาพแวดล้อมแสงและน้ำที่เหมือนกันหรือใกล้เคียงกัน

การตัดแต่งให้ได้รูปทรงเป็นเรื่องที่เข้าใจกันในหมู่คนปลูกต้นไม้

แต่เมื่อเห็นเส้นเอ็นเหล่านั้นก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า...

ความอ่อนโยนของพยับหมอกถูกมองข้าม

ถูกฝืนธรรมชาติด้วยการผูกมัดโยงใยทำลายความอ่อนช้อยที่เป็นจุดเด่นของเธอ

ต้นเล็บครุฑ ที่พยายามทำให้เป็นก้อนเมฆลอย ริดใบบนก้านช่วงล่างออก

ปล่อยไว้เป็นก้อนที่ข้างบน

ยังไม่สวย สวยเมื่อไรก็คงถ่ายรูปก้อนเมฆเล็บครุฑมาให้ดู

"ซัมเมอร์ไทม์" ตอนแย้มบานเป็นสีเหลืองซีด ๆ

และเปล่งประกายสีเหลืองเจิดจ้าเมื่อเบ่งบาน

เพื่อที่จะกลายเป็นสีขาวเมื่อบานเต็มที่แล้ว

ปลูกกุหลาบเหลืองไว้ รอให้บานเต็มต้นในวันเฉลิมพระชนมพรรษาในหลวงของเรา

และแน่นอนต้องจัดหาซัลเวียสีฟ้ามาเคียง

สีฟ้ากับสีเหลืองอยู่ด้วยกันแล้วสวยงามที่สุด

แล้วยังเป็นสีธงชาติของประเทศสวีเดนด้วย

เมื่อบานเต็มที่ กลีบข้างนอกก็จะเปลี่ยนเป็นสีขาว

สีเหลืองที่ตรงกลางก็เจิดจ้า

เห็นเป็นสามมิติ

บอนต้นนี้จากแม่ บอนสีชมพูมีลายขาวและเขียว

เรียงเล่นระดับและคิดเอาเองว่า ...

นี่คือน้ำตกสีชมพู

กลางหน้าฝนปีนี้ กุหลาบชมพูบานนับไม่ถ้วน

และบานไม่หยุด จนเข้าเดือนพฤศจิกายนแล้วก็ยังออกดอก

ดอก "แวววิเชียร" หรือที่เรียกเองว่า ดอก "อย่าลืมฉัน" สีแดงหม่น

เห็นปุ๊บคว้าปั๊บเพราะเห็นเป็นครั้งแรก

สีดูเท่ดี ไม่โฉ่งฉ่าง

"แวววิเชียร" สีม่วงเข้มนี้เห็นแล้วถึงกับอึ้งไปเลย

ไม่เหมือนกับสีม่วงพันธุ์ดั้งเดิมของแม่

เห็นว่าสวยแปลก ทั้งสีแดงและสีม่วงอยู่ในกระถางเดียวกันกับสีขาว

จึงกลมกลืนกันไป

และยังช่วยให้กุหลาบสีชมพูมีคู่สีที่น่าสนใจ

ข้างล่างเป็นดอกไม้แนบดินสีม่วงอ่อนจาง ไม่ใช่ "ม่วงเช้า" ของเรา
เพิ่งรู้ว่าชื่อหญ้า "กาบหอย"

เป็นดอกไม้สีม่วงอีกอย่างที่สายลมเอามาฝาก ดอกเล็กกว่าหัวไม้ขีด

แต่แผ่ไปเป็นหย่อมท่ามกลางหญ้าเขียวอย่างสวยงาม

ปีที่แล้ว เมื่อหมดฝนก็หายไปเพื่อที่จะกลับมาใหม่

คืนหนึ่งกว่าจะทำงานเสร็จก็ดึกมากแล้ว
ก่อนเข้านอนก็ออกไปที่ระเบียง เงยหน้าเห็นพระจันทร์ทรงกลดงดงามมาก
รับวันใหม่ 12 สิงหาคมที่เพิ่งผ่านเข้ามา
ถ่ายภาพเอาไว้ พบว่าไม่งามเท่าที่ตาเห็น

มองจันทร์แล้วกระซิบบอกแม่ตัวเองว่าลูกคิดถึง
และกล่าวถวายพระพรสมเด็จพระราชินีของเรา
"ขอพระองค์ทรงพระเจริญ"

เวลาดูต้นไม้ดอกไม้แล้วสดชื่น ไม่ว่าของจริงหรือรูปถ่าย

ไม่ว่าต้นไม้ดอกไม้ที่เห็นจะเป็นของเราเองหรือของคนอื่น
ก็จะรู้สึกถูกอกถูกใจ

ลงภาพและเรื่องเล่าเพื่อเก็บความสดชื่นและช่วยจำ

ว่าเดือนสิงหาที่ทั้งร้อนทั้งเปียกโชกและชื้น ดอกไม้ต้นไม้ในสวนนี้เป็นอย่างไร

ห่มโลก

Blanket Earth

 

*

ภาพถ่ายจากเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม 2557

ถ้าไม่เงยหน้าขึ้นมองนก ก็คงไม่เห็นสายรุ้ง / Double Rainbow

เย็นวันนั้น

ถ้าไม่เงยหน้าขึ้นมองนกก็คงไม่ได้เห็นสายรุ้ง

Bangkok, Thailand Zebra Dove and The Rainbow

วันที่ 23 กรกฎาคม 2557  หลายคนได้เห็นรุ้งสองสาย

ฉันจำไม่ได้หรอกว่าเห็นสายรุ้งในกรุงเทพครั้งสุดท้ายเมื่อไร

รู้แต่ว่านานมากแล้ว

Double Rainbow

ตอนแรกยังไม่เห็นรุ้งเส้นที่สองที่อยู่เหนือขึ้นไป

เพราะเลือนลาง ไม่ชัดเหมือนรุ้งเส้นล่าง

แต่ก็เห็นจนได้

ตั้งแต่จำความได้ ฉันไม่เคยเห็นรุ้งสองสายเลย

ไม่รู้ว่าจะได้เห็นอีกเมื่อไร จะได้เห็นอีกไหม

Rainbow before The Rain

เย็นนั้นฟ้ามีหมอกเมฆ แสงก็เปลี่ยนให้เห็นซึ่งหน้า

เป็นเรื่องแปลกเรื่องที่หนึ่ง

Three Birds and The Rainbow

นกทุกตัวหันหลังให้สายรุ้ง

นกเขาหลวงตัวซ้ายมือ ตอนแรกหันหน้าไปทางสายรุ้งแต่แล้วก็หันหลังให้

เป็นเรื่องแปลกเรื่องที่สอง

A Zebra Dove, A Sparrow and The Rainbow

นกเขาชวาเหมือนขนลุก หรือมันพองขน

ทำไม

เป็นเรื่องแปลกเรื่องที่สาม

A Pigeon with Red Boots

นกพิราบที่เรียกเองว่าเรดบู้ทก็หันหน้าเข้าบ้านเหมือนกัน

Spotted Dove shivering

เขาหลวงหันหน้าไปทางสายรุ้ง แล้วขนคอขนบนหัวก็พอง หน้าตก

ธรรมดามันจะพองขนคอเวลาจะต่อสู้กับพวกมันเอง

ได้มาดูชัด ๆ จากรูปที่ถ่ายไว้

ยิ่งพิศวง

ได้แต่ตั้งข้อสงสัย ไม่ได้คิดต่อ ไม่ได้สรุป ไม่ได้ค้นคว้า

รู้แต่ว่าสัตว์มีสัญชาตญาณบางอย่างที่มนุษย์ไม่มี

Double Rainbow

เย็นวันนั้น

ถ้าไม่ได้เงยหน้ามองนก

ฉันคงไม่ได้เห็นรุ้งสองสาย

และคงไม่ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับพฤติกรรมแปลก ๆ ของพวกนก

บางทีวันหนึ่งคำตอบจะมาถึง

บางทีอาจจะไม่

เรื่องเล่านี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นอะไร

แต่ในฐานะผู้สังเกตการณ์

ฉันได้เห็น ได้อยู่ในเหตุการณ์ที่ทำให้ทึ่ง

ประหลาดใจกับเรื่องราวของ "รุ้งสองสายกับเหล่านก"

มันจึงกลายเป็นเรื่องเล่า

เท่านั้นเอง

*

วันสบาย แดดบ่ายในหน้าฝน / One Sunny Afternoon in Rainny Season

Chocolate cake

ข้างกระจกบานใหญ่ในร้านคอฟฟี่แอนด์เค้ก

ฉันละเลียดเค้กช็อกโกแล็ตนิ่ม ๆ อิ่มเอมขณะมันละลายอยู่ในปาก

มองผ่านผู้คนในร้านและผู้คนบนทางเท้า

1.

ผู้หญิงคนนั้น เฝ้าคอยเขาผู้ไม่เคยจากไป

เคียงข้างเขาผู้ไม่เคยกลับมา

2.

ลูกโป่งที่บรรจุความครึกครื้นก้อนใหญ่อยู่ที่โต๊ะมุมห้อง

เสียงหัวเราะดังกว่าใครจากชายหนุ่มคนหนึ่งเรียงตัวโน๊ตสากลเป็นเพลงมนุษย์ที่มีชื่อว่าสุดหรรษา

เพลงที่ทำให้คนไม่ได้บรรเลงได้ยิ้ม

3.

หญิงชรากระโผลกกระเผลกอย่างกระฉับกระเฉงไปบนฟุตปาต

ไม่มีใครรู้ว่า เธอจะไปไหน

เสียงไม้เท้ากระทบพื้นคอนกรีต ป้อก ป้อก ป้อก

เสียง ที่ทำให้คนหันมองก่อนละสายตา

4.

สาวสวยอุ้มหมาขนฟูเข้ามาในร้านตรงไปเลือกเค้ก

หญิงโต๊ะติดกันกระซิบชื่อดาราให้เพื่อนได้ยิน
เผื่อแผ่มาถึงฉันโดยไม่ตั้งใจ

ชายหนุ่มตามเข้ามารับกล่องเค้กแล้วจ่ายเงิน

ทั้งสองออกจากร้านไป

ฉันยังคงได้ยินประวัติแฟนหนุ่มและดาราบวกคำนินทาเล็กน้อยไปอีกนาน

5.

คนหนึ่งเคยบอกฉันว่า อิสระภาพนั้นไร้ขอบเขต

 ฉันย้อนถาม อิสระภาพจะมีขอบเขตได้อย่างไร

บางคนพูดถึงอิสระภาพที่มีขอบเขต

ฉันนึกหาคำแทน 'อิสระภาพ' ที่เหมาะสมกับข้อกำหนด 'ที่มีขอบเขต' ยังไม่ได้
ถ้าใช้ "อิสระภาพในบางกรณี" น่าจะดีกว่า

อิสระภาพในขอบเขตคงเป็นขอบเขตไร้เดียงสา

ความไร้เดียงสาทำให้ไม่มีขอบเขต

มองไปรอบ ๆ  ฉันชอบความรู้สึกนี้

ผู้คนหลากหลายมากมีที่เหมือนและแตกต่างอยู่ในความเป็นคน
ความเป็นเรา

เค้กหมดไปแล้ว

ฉันยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

*

นกแม่ลูก เจ้านกกระจอกเอย (2) / Oh Sparrows (2) Mom and her Chick

Sparrow Mom feeding her chick.

บางครั้ง ความสุขเกิดขึ้นง่าย ๆ
จากสิ่งเล็ก ๆ ที่ยิ่งใหญต่อความรู้สึก

Little chick with pieces of seed on its beak

เห็นลูกนกครั้งแรกเป็นลูกนกเขาชวา สะดุดใจทำไมตัวสั่น กระพือปีกถี่ ๆ อยู่เรื่อย ๆ และพิงแม่ตลอด
นึกว่าเป็นลูกนกเจ็บป่วย มีโรคประจำตัวตั้งแต่เกิด กังวลมาก
ลูกนกกระจอกตัวนี้เป็นลูกนกตัวที่สองที่เห็น ตัวสั่นเหมือนเป็นไข้จับสั่นเลย
แต่ไม่ใช่หรอก
ลูกนกทั้งสองไม่ได้เจ็บป่วย เป็นเพียงลูกนกปีกอ่อนที่หวั่นหวาดต่อโลกที่กว้างกว่ารังนอนมากมาย

ลูกนกไม่ต่างจากลูกคนที่ต้องหัดลุก หัดนั่ง หัดยืน
ต้องหาความสมดุลในทุกการทรงตัว
เป็นลูกนก ยังต้องหัดบินอีกด้วย
หลังจากนอนอยู่ในรังเล็ก ๆ ที่อบอุ่น ได้รับการห่อหุ้มอยู่ในอ้อมปีกของแม่
ต้องโผบินสู่มวลอากาศเวิ้งว้าง
มีเพียงคู่ปีกของตนเท่านั้นที่จะช่วยให้ทรงตัวอยู่ได้
เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งแรก ครั้งใหญ่ ครั้งสำคัญของชีวิต

Sparrow chick cries or calls her mommy and mom always comes

เวลาลูกนกหยุดกระพือปีกก็จะร้องเรียกแม่ คล้ายเด็กร้องไห้หาแม่ หรืออาจเร่งจะเอาอาหาร
แม่เฝ้าสรรหาเมล็ดพืชที่เหมาะสม ปอกเปลือก แล้วป้อน
ไม่เห็นแม่กลืนกินเองเลย คงรอให้ลูกอิ่มก่อน
แม่นกทำให้ทุกอย่างแต่ลูกน้อยก็ยังร้องโวยวายอยู่ดี
ลูกร้องแม่ก็หยุด กระโดดกลับมาดูลูก

Perfect Mom

แม่นกจริงจังกับการให้อาหารลูกมาก
ลูกนกยังกินเองไม่ได้ คงเพราะปอกเปลือกไม่เป็น เอาเปลือกออกจากปากไม่ได้
นกกระจอกเป็นนกชนิดเดียวที่เห็นปอกเปลือกเมล็ดข้าวฟ่างก่อนกลืนกิน*

Chick tries to balance her poise

ทันทีที่แม่ผละไป ลูกนกก็เสียสมดุล ขากางเลย

Chick's crying out, mom's back, still looking for proper seed

ลูกนกร้องเสียงดัง แม่รีบกระโดดมาหา ตายังสอดส่ายหาเมล็ดพันธุ์ที่เหมาะใจมาป้อนลูก

Conversation occurs?

ที่นี้ต่างคนต่างร้อง ไม่รู้ว่าแม่ลูกพูดอะไรกัน
(ตอนนี้อยากเป็นนกมาก แล้วก็ต้องเป็นนกกระจอกด้วย ไม่อย่างนั้นคงฟังไม่รู้เรื่อง)

Mom's talking, chick's turning her face away from mom

แม่ยังพูดอยู่แต่ลูกนกหันหน้าหนี
ถึงตอนนี้ แม่นกยังไม่ได้กินอาหารเลย

Chick stops crying, mom is nearby

ลูกนกเงียบแล้ว แม่ไม่ผละไป แต่หาเมล็ดพืชอยู่ใกล้ ๆ ให้ลูกนกอุ่นใจ

นกทั้งสองมาที่บ้านเป็นประจำ
ถึงวันนี้ ลูกนกทรงตัวได้ดีขึ้น มันมักบินหนีแม่ไปนั่นไปนี่
แม่เคี้ยวอาหารเสร็จมองหาลูกเลิ่กลัก
อมอาหารบินตามลูกไปป้อนบนกิ่งเฟื่องฟ้า
ป้อนเสร็จ พูดนั่นพูดนี่
แล้วลูกนกก็บินตามแม่ลงมาบนลาน
ลูกนกไม่ติดแม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
มันรู้ว่าแม่จะหามันเจอ และจะมาป้อนอาหารที่อมไว้ในปากให้กับมัน


ความสุขง่าย ๆ
จากสิ่งเล็ก ๆ
ที่ทำให้ใจสั่นไหวกับความอ่อนโยนที่เกิดขึ้นต่อหน้า

 ภาพที่ถ่ายได้เหล่านี้ ไม่ได้ใช้ความพยายามใด ๆ
เพียงถ่ายภาพไปเรื่อย ๆ

ความเคยคุ้นก่อให้เกิดความวางใจ
ฉันและหมู่นก เราต่างเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันในสวนแห่งนี้
เราต่างเป็นส่วนหนึ่งบนโลก
ไม่มีใครเหนือกว่าใคร

ในมุมมองที่ตรงข้าม เราต่างเป็นทั้งผู้รับและผู้ให้
ไม่มีใครเหนือกว่าใครในมุมมองนี้เช่นกัน
และนี่ก็ไม่ใช่การหาเหตุผลของความรู้สึกเป็นสุข
เพราะต้นเหตุก็อยู่ต่อหน้าเรานี่เอง

เมื่อเราเป็นสุข
เราไม่มองหาเหตุผล
เพราะเราย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าอะไร ที่ทำให้เราเป็นสุข

*

นกปรอดบ้านขาว ตอน 3 / Bul Bul Birds @ Our Home part 3

ครั้งที่แล้วเล่าถึงประสบการณ์บินครั้งแรกก็เจอฝนของลูกนกปรอดเกิดที่บ้าน
ที่จบลงด้วยดี ลูกนกได้กลับรัง

คนเล่าเป็นสุข ทิ้งท้ายไว้ว่ายังมีที่สุขกว่านี้

ที่สุขกว่านี้ก็คือ วันรุ่งขึ้นแม่นกพาลูกนกมาเยี่ยมค่ะ

มาเกาะกิ่งต้นเข็มห่างจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่แค่เมตรนึง มองเอามองเอา

ต่างก็มองกัน คิดถึงจะตาย

นี่เป็นวันรุ่งขึ้นหลังจากเข้าไปแทรกแซงพาลูกนกเปียกปอนกลับรัง
วันที่สองก็หัดบินต่อ ยังงอมอยู่เลย ขนแข็งตั้ง ๆ บนหัวบอกว่าเป็นผู้ชาย
แม่เป็นคนพามา ที่ถูกคือ แม่เป็นนกพามา

มองกันจริงนะนี่ หางใครโผล่ออกมา 

ช่างจิ้มลิ้ม

ยังคงมอง 

เหมือนบอกว่า "อยากมองก็มอง อยากถ่ายรูปก็ตามสบาย"

ยกหน้าโพสต์ท่าให้เลย น่ารักจัง

ใบหน้าท่าทีของนกน้อยเป็นแรงบันดาลใจทำให้อยากวาดการ์ตูน
ขนบนหัวแสกกลางด้วย ^^

กลับมาเยี่ยมมามองกันจริง ๆ นะคะ 

บทสนทนาไร้เสียงที่ตรึงใจ

ขนอุยอ่อน ๆ ที่หน้าอก

หางกับตัว ถ่ายจากด้านข้างยังไม่บินหนีเลย

วางใจ...

จำลูกตาได้ติดตาติดใจจากครั้งติดฝน

สวยเหลือเกิน นกอิสระ(ของฉัน)

ผลจากคำพูดที่ว่า "เราเลี้ยงนกได้โดยไม่ต้องขังกรง"

คำว่า "ชมนกชมไม้" เข้ามาให้เห็นตรงหน้า

ส่งความอ่อนโยนละเมียดละไมมาถึงหัวใจคน

คนเป็นสุขก็เชื่อว่า ความรัก ผูกพัน และห่วงใยก็ส่งถึงหัวใจนกเหมือนกัน
ความรู้สึกดี ๆ ทั้งหมดนี้ละเอียดอ่อน ลึกซึ้งและกินใจจริง ๆ

บางครั้ง เราคอยนก

บางครั้งนกคอยคน

เราไปเยี่ยมพวกเค้าไม่ได้

นกต้องมาเยี่ยมเราแต่ฝ่ายเดียว

เชื่อว่า วันหนึ่งมันจะพาคู่รักมาด้วย

มาสร้างรังออกไข่

นกน้อยรุ่นใหม่จะเกิดที่นี่

ในสวนบ้านขาวที่ใบไม้มีรูพรุน

มีหนอน มีแมลง มีผีเสื้อ มีผึ้ง

มีนก

แล้วเจอกันมัมมี่ แด้ดดี้ และเบบี้บุลบุล

*